تجهیزات حفاظت فردی (PPE) راهنمای جامع OSHA

تجهیزات حفاظت فردی (PPE)

راهنمای جامع OSHA

وزارت کار ایالات متحده،  اداره ایمنی و سلامت شغلی (OSHA)

OSHA 3151-02R 2023

پیشگفتار و معرفی

در هر محیط کاری، خطرات به اشکال مختلفی وجود دارند: لبه‌های تیز، اشیاء در حال سقوط، جرقه‌های پرتاب شونده، مواد شیمیایی، سر و صدا و طیف وسیعی از سایر شرایط بالقوه خطرناک. اداره ایمنی و سلامت شغلی ایالات متحده (OSHA)  از کارفرمایان می‌خواهد که از کارکنان خود در برابر خطرات محیط کار که می‌تواند باعث آسیب شود، حفاظت کنند.

بهترین راه برای حفاظت از کارکنان، کنترل خطر در منشأ آن است. بسته به خطر یا شرایط محیط کار، OSHA  استفاده از کنترل‌های مهندسی یا کنترل‌های شیوه کار را برای مدیریت یا حذف خطرات تا حد امکان توصیه می‌کند. به عنوان مثال، ایجاد یک مانع بین خطر و کارکنان یک کنترل مهندسی است. تغییر روش انجام کار توسط کارکنان (به عنوان مثال، از طریق چرخش شغلی) یک کنترل مدیریتی است.

هنگامی که کنترل‌های مهندسی، رویه‌ای (شیوه کار) و مدیریتی امکان‌پذیر نباشند یا حفاظت کافی را فراهم نکنند، کارفرمایان باید تجهیزات حفاظت فردی (PPE) را در اختیار کارکنان خود قرار دهند و از استفاده از آن اطمینان حاصل کنند. تجهیزات حفاظت فردی که معمولاً با عنوان “PPE” شناخته می‌شود، تجهیزاتی است که برای به حداقل رساندن مواجهه با انواع خطرات پوشیده می‌شود. نمونه‌هایی از PPE شامل مواردی مانند دستکش، محافظ پا و چشم، وسایل حفاظت شنوایی (ایرماف، ایرپلاگ)، کلاه‌های ایمنی، ماسک‌های تنفسی و لباس‌های تمام‌تنه می‌باشد.

این راهنما به کارفرمایان و کارکنان کمک می‌کند تا:

• انواع PPE را درک کنند.
• اصول انجام یک “ارزیابی خطر” از محیط کار را بدانند.
• PPE مناسب را برای شرایط مختلف انتخاب کنند.
• درک کنند که چه نوع آموزشی در مورد استفاده و مراقبت صحیح از PPE مورد نیاز است.

اطلاعات موجود در این راهنما کلی است و به همه خطرات محیط کار یا الزامات PPE نمی‌پردازد. اطلاعات، روش‌ها و رویه‌های این راهنما بر اساس الزامات OSHA برای PPE است که در آیین‌نامه قوانین فدرال (CFR) در 29 CFR 1910.132 (الزامات عمومی)؛ 29 CFR 1910.133 (حفاظت از چشم و صورت)؛ 29 CFR 1910.135 (حفاظت از سر)؛ 29 CFR 1910.136 (حفاظت از پا)؛ 29 CFR 1910.137 (تجهیزات حفاظتی الکتریکی)؛ 29 CFR 1910.138 (حفاظت از دست)؛ 29 CFR 1910.140 (سیستم‌های حفاظت در برابر سقوط) و مقرراتی که صنعت ساختمان را پوشش می‌دهد، در 29 CFR 1926.95 (معیارهای تجهیزات حفاظت فردی)؛ 29 CFR 1926.96 (حفاظت شغلی از پا)؛ 29 CFR 1926.97 (تجهیزات حفاظتی الکتریکی)؛ 29 CFR 1926.100 (حفاظت از سر)؛ 29 CFR 1926.101 (حفاظت شنوایی)؛ و  29 CFR 1926.102 (حفاظت از چشم و صورت)؛ و برای صنعت دریانوردی در 29 CFR 1915.152 (الزامات عمومی)؛ 29 CFR 1915.153 (حفاظت از چشم و صورت)؛ 29 CFR 1915.155 (حفاظت از سر)؛ 29 CFR 1915.156 (حفاظت از پا)؛ و 29 CFR 1915.157 (حفاظت از دست و بدن) تنظیم شده است. لطفاً توجه داشته باشید که این راهنما به الزامات PPE مربوط به ماسک‌های تنفسی یا حفاظت تنفسی (29 CFR 1910.134)   نمی‌پردازد.

قانون ایمنی و سلامت شغلی ۱۹۷۰

“تضمین شرایط کاری ایمن و سالم برای مردان و زنان شاغل؛ از طریق اعطای اختیار برای اجرای استانداردهای تدوین شده تحت این قانون؛ با کمک و تشویق ایالت‌ها در تلاش‌هایشان برای تضمین شرایط کاری ایمن و سالم؛ با ارائه تحقیقات، اطلاعات، آموزش و کارآموزی در زمینه ایمنی و سلامت شغلی.”

این راهنما یک استاندارد یا آیین‌نامه نیست و الزامات قانونی جدیدی ایجاد نمی‌کند. این راهنما شامل توصیه‌ها و همچنین توضیحات استانداردهای ایمنی و سلامت اجباری است. توصیه‌ها جنبه مشاوره‌ای، ماهیت اطلاع‌رسانی دارند و برای کمک به کارفرمایان در ارائه یک محیط کار ایمن و سالم طراحی شده‌اند. قانون ایمنی و سلامت شغلی از کارفرمایان می‌خواهد که از استانداردها و مقررات ایمنی و سلامت که توسط OSHA یا توسط ایالتی با برنامه تایید شده OSHA وضع شده است، پیروی کنند. علاوه بر این، بند وظیفه عمومی قانون، بخش 5(a)(1)، از کارفرمایان می‌خواهد که محیط کاری عاری از خطرات شناخته شده که احتمالاً باعث مرگ یا آسیب شدید جسمی می‌شود، برای کارکنان خود فراهم کنند.

مطالب موجود در این نشریه در حوزه عمومی است و ممکن است به طور کامل یا جزئی، بدون اجازه، بازتولید شود. ذکر منبع مورد درخواست است، اما الزامی نیست.

الزامات PPE

برای تضمین حداکثر حفاظت ممکن برای کارکنان در محیط کار، همکاری و تلاش مشترک کارفرمایان و کارکنان به ایجاد و حفظ یک محیط کار ایمن و سالم کمک خواهد کرد.

به طور کلی، کارفرمایان مسئول هستند:

• انجام یک “ارزیابی خطر” از محیط کار برای شناسایی و کنترل خطرات فیزیکی و سلامت.
• شناسایی و ارائه PPE مناسب و کافی برای کارکنان.
• آموزش کارکنان در مورد استفاده و مراقبت از PPE.
• نگهداری PPE، از جمله تعویض PPE فرسوده یا آسیب‌دیده.
• بازبینی دوره‌ای، به‌روزرسانی و ارزیابی اثربخشی برنامه PPE.

به طور کلی، کارکنان باید:

• PPE را به درستی استفاده نمایید.
• در جلسات آموزشی در مورد PPE شرکت کنند.
• از PPE مراقبت، تمیز و نگهداری کنند.
• در صورت نیاز به تعمیر یا تعویض PPE، به سرپرست خود اطلاع دهند.

الزامات خاص برای PPE در بسیاری از استانداردهای مختلف  OSHA، منتشر شده در 29 CFR، ارائه شده است. برخی از استانداردها بیان می­کنند که کارفرمایان، PPE را بدون هزینه در اختیار کارکنان خود قرار دهند، در حالی که برخی دیگر به سادگی بیان می‌کنند که کارفرما باید PPE را تهیه کند.

الزامات خاص برای PPE در بسیاری از استانداردهای مختلف OSHA که در 29 CFR  منتشر شده‌اند، ارائه شده است. برخی از استانداردها، کارفرمایان را ملزم می‌کنند که PPE را بدون هزینه در اختیار کارکنان قرار دهند، در حالی که برخی دیگر صرفاً بیان می‌کنند که کارفرما باید PPE را تهیه کند. پیوست الف، استانداردهایی را که کارفرما را به تهیه PPE ملزم می‌کنند و آنهایی که کارفرما را به تهیه PPE بدون هزینه برای کارکنان ملزم می‌کنند، فهرست می‌کند.

قانون نهایی در مورد پرداخت هزینه PPE، که در نوامبر ۲۰۰۷ منتشر شد، الزام می‌کند که تمام PPE، با چند استثنا، توسط کارفرما و بدون هزینه در اختیار کارکنان قرار داده شود. قانون نهایی ۲۰۰۷ همچنین الزامات OSHA را در مورد پرداخت هزینه PPE ارائه شده توسط کارکنان و PPE جایگزین، روشن کرد. قانون نهایی در 72- Fed. Reg. 64341 64430 (15 نوامبر 2007) یافت می‌شود.

ارزیابی خطر

یک گام حیاتی اولیه در حفاظت از کارکنان، استفاده از “ارزیابی خطر” برای شناسایی خطرات فیزیکی و سلامت در محیط کار است. خطرات بالقوه ممکن است فیزیکی یا مرتبط با سلامت باشند و یک ارزیابی جامع خطر باید خطرات را در هر دو دسته شناسایی کند. نمونه‌هایی از خطرات فیزیکی شامل اشیاء متحرک، دمای متغیر، نور با شدت بالا، اشیاء غلتان یا گیرنده، اتصالات الکتریکی و لبه‌های تیز است. نمونه‌هایی از خطرات سلامت شامل مواجهه بیش از حد با گرد و غبار مضر، مواد شیمیایی یا اشعه است.

ارزیابی خطر باید با یک بررسی میدانی (walkthrough) از تأسیسات برای تهیه فهرستی از خطرات بالقوه در دسته‌بندی‌های اساسی زیر آغاز شود:

• خطرات سقوط
• برخورد
• نفوذ
• فشار (غلطیدن)
• مواد شیمیایی
• گرما/سرما
• گرد و غبار مضر
• اشعه نوری
• خطرات زیستی

علاوه بر توجه به طرح کلی تأسیسات و بررسی هرگونه سابقه بیماری‌ها یا صدمات شغلی، مواردی که در طول بررسی میدانی باید به دنبال آنها بود عبارتند از:

• منابع الکتریسیته
• منابع حرکت مانند ماشین‌آلات یا فرآیندهایی که ممکن است حرکتی وجود داشته باشد که بتواند منجر به برخورد بین پرسنل و تجهیزات شود.
• منابع دمای بالا که می‌تواند منجر به سوختگی، آسیب چشمی یا آتش‌سوزی شود.
• انواع مواد شیمیایی مورد استفاده در محیط کار.
• منابع گرد و غبار مضر.
• منابع اشعه نوری، مانند جوشکاری، لحیم‌کاری، برش، کوره‌ها، عملیات حرارتی، نورهای با شدت بالا و غیره.
• احتمال سقوط یا افتادن اشیاء.
• اشیاء تیز که می‌توانند سوراخ کنند، برش دهند، فرو روند یا نفوذ کنند.
• خطرات زیستی مانند خون یا سایر مواد بالقوه عفونی.
• لبه‌های حفاظت نشده که ممکن است خطر سقوط در آنها وجود داشته باشد.

هنگامی که بررسی میدانی کامل شد، کارفرما باید داده‌ها را سازماندهی و تحلیل کند تا بتوان از آن به طور کارآمد در تعیین انواع مناسب PPE مورد نیاز در محیط کار استفاده کرد.

کارفرما باید از انواع مختلف PPE موجود و سطوح حفاظتی ارائه شده آگاه شود. قطعاً ایده خوبی است که تجهیزات حفاظت فردی را انتخاب کنید که سطح حفاظتی بالاتری نسبت به حداقل مورد نیاز برای حفاظت از کارکنان در برابر خطرات ارائه دهد.

سپس محیط کار را به طور دوره‌ای برای هرگونه تغییر در شرایط، تجهیزات یا رویه‌های عملیاتی که می‌تواند خطرات شغلی ایجاد کند، مجدداً ارزیابی کنید. این ارزیابی مجدد دوره‌ای همچنین باید شامل بررسی سوابق صدمات و بیماری‌ها برای شناسایی هرگونه روند یا حوزه‌های نگران‌کننده و انجام اقدامات اصلاحی مناسب باشد. مناسب بودن PPE موجود، از جمله ارزیابی وضعیت و عمر آن، باید در ارزیابی مجدد گنجانده شود.

مستندسازی ارزیابی خطر از طریق یک گواهی کتبی که شامل اطلاعات زیر است، الزامی است:

• شناسایی محیط کاری ارزیابی شده؛
• نام شخص انجام‌دهنده ارزیابی؛
• تاریخ ارزیابی؛ و
• شناسایی سندی که تکمیل ارزیابی خطر را تأیید می‌کند.

انتخاب PPE

همه لباس‌ها و تجهیزات PPE باید از طراحی و ساختار ایمن برخوردار بوده و به روشی تمیز و قابل اعتماد نگهداری شوند. کارفرمایان باید هنگام انتخاب اقلام مناسب برای محیط کار خود، تناسب و راحتی PPE را در نظر بگیرند.

PPE که به خوبی تناسب داشته باشد و پوشیدن آن راحت باشد، استفاده توسط کارکنان را تشویق می‌کند. بیشتر وسایل حفاظتی در اندازه‌های متعدد موجود هستند و باید دقت شود تا اندازه مناسب برای همه کارکنان انتخاب شود. اگر چندین نوع مختلف PPE با هم پوشیده شوند، مطمئن شوید که با یکدیگر سازگار هستند. اگر PPE  به درستی تناسب نداشته باشد، می‌تواند تفاوت بین پوشش ایمن یا مواجهه خطرناک را ایجاد کند. ممکن است سطح حفاظت مورد نظر را ارائه ندهد و ممکن است استفاده توسط کارکنان را کاهش دهد.

OSHA الزام می‌کند که بسیاری از دسته‌بندی‌های PPE با استانداردهای تایید شده توسط مؤسسه ملی استانداردهای آمریکا (ANSI) مطابقت داشته باشند یا معادل آنها باشند. ANSI از دهه ۱۹۲۰، زمانی که اولین استاندارد ایمنی برای حفاظت از سر و چشم کارگران صنعتی تصویب شد، استانداردهای ایمنی را تهیه کرده است. کارفرمایانی که نیاز به ارائه PPE  در دسته‌بندی‌های ذکر شده در زیر دارند، باید اطمینان حاصل کنند که هر تجهیزات جدید تهیه شده، استاندارد ANSI ذکر شده را برآورده می‌کند. موجودی PPE موجود باید استاندارد ANSI را که در زمان ساخت آن لازم الاجرا بوده است، برآورده کند یا حفاظتی معادل PPE  تولید شده مطابق با معیارهای ANSI ارائه دهد. کارفرمایان باید به کارکنانی که PPE خود را تهیه می‌کنند، در مورد تصمیمات انتخابی خود اطلاع دهند و اطمینان حاصل کنند که هر PPE متعلق به کارکنان که در محیط کار استفاده می‌شود، با معیارهای کارفرما، بر اساس ارزیابی خطر، الزامات OSHA و استانداردهای ANSI مطابقت دارد. OSHA  الزام می‌کند که PPE با استانداردهای ANSI زیر مطابقت داشته باشد:

• حفاظت از چشم و صورت: ANSI Z87.1-2010، ANSI Z87.1-2003، یا ANSI Z87.1-1989(R1998).
• حفاظت از سر: ANSI Z89.1-2009، ANSI Z89.1-2003، یا ANSI Z89.1-1997.
• حفاظت از پا: ASTM F-2412-2005 و ASTM F-2413-2005، ANSI Z41-1999، یا ANSI Z41-1991.
• تجهیزات عایق لاستیکی الکتریکی: ASTM D120-09، ASTM D-178-01 (2010)، ASTM D-1048-12، ASTM D-1049-98 (2010)، ASTM D-1050-05 (2011)، یا ASTM D1051-08.

برای حفاظت از دست، هیچ استاندارد ANSI برای دستکش وجود ندارد، اما OSHA توصیه می‌کند که انتخاب بر اساس وظایفی که باید انجام شوند و ویژگی‌های عملکرد و ساختار مواد دستکش باشد. برای حفاظت در برابر مواد شیمیایی، انتخاب دستکش باید بر اساس مواد شیمیایی مواجهه، مقاومت شیمیایی و ویژگی‌های فیزیکی مواد دستکش باشد.

آموزش کارکنان در مورد استفاده صحیح از PPE

کارفرمایان موظف هستند به همه کارکنانی که باید از PPE استفاده کنند، آموزش دهند. کارکنان باید حداقل موارد زیر را بیاموزند:

• چه زمانی PPE ضروری است.
• چه PPE ای ضروری است.
• چگونه PPE را به درستی پوشیده، درآورده، تنظیم و بپوشند.
• محدودیت‌های PPE.
• مراقبت، نگهداری، عمر مفید و نحوه دفع صحیح PPE.

کارفرمایان باید اطمینان حاصل کنند که همه کارکنان درک خود از آموزش PPE (به عنوان مثال، به زبانی که متوجه می‌شوند) و همچنین توانایی پوشیدن و استفاده صحیح از PPE را قبل از اینکه اجازه انجام کارهای نیازمند استفاده از PPE را پیدا کنند، نشان می‌دهد. اگر کارفرما معتقد است که یک کارکنان آموزش‌دیده قبلی، درک و مهارت کافی در استفاده از PPE را نشان نمی‌دهد، آن کارکنان باید دوباره آموزش ببیند. سایر موقعیت‌هایی که مستلزم آموزش اضافی یا بازآموزی کارکنان است شامل تغییرات در محیط کار یا در نوع PPE مورد نیاز می باشد که آموزش قبلی را منسوخ می‌کند.

حفاظت از چشم و صورت

کارکنان می‌توانند در معرض تعداد زیادی از خطرات قرار بگیرند که برای چشم و صورت آنها خطر ایجاد می‌کند. OSHA کارفرمایان را ملزم می‌کند که وقتی کارکنان در معرض خطرات چشمی یا صورتی ناشی از ذرات پرنده، فلز مذاب، مواد شیمیایی مایع، اسیدها یا مایعات سوزاننده، گازها یا بخارات شیمیایی، مواد بالقوه عفونی یا اشعه بالقوه مضر قرار می‌گیرند، از حفاظت مناسب چشم یا صورت برخوردار شوند.

بسیاری از صدمات چشمی شغلی به این دلیل رخ می‌دهند که کارکنان از هیچ گونه محافظ چشمی استفاده نمی‌کنند، در حالی که برخی دیگر در نتیجه استفاده از محافظ چشمی نامناسب، ناکافی یا با تناسب ضعیف رخ می‌دهند. کارفرمایان باید اطمینان حاصل کنند که کارکنان آنها از محافظ مناسب چشم و صورت استفاده می‌کنند و اینکه شکل انتخابی حفاظت برای کاری که انجام می‌شود مناسب است و به درستی برای همه کارکنان در معرض خطر تناسب دارد.

لنزهای تجویزی

استفاده از لنزهای تجویزی معمولی حفاظت کافی در برابر بیشتر خطرات چشمی و صورتی شغلی را فراهم نمی‌کند، بنابراین کارفرمایان باید اطمینان حاصل کنند که کارکنانی که از لنزهای تجویزی استفاده می‌کنند، یا از حفاظت چشمی استفاده می‌کنند که تجویز را در طراحی حفاظت کافی ادغام می‌کند یا از محافظ چشمی استفاده می‌کنند که روی لنزهای تجویزی آنها قرار می‌گیرد. مهم است که اطمینان حاصل شود که عینک محافظ به درستی تناسب دارد و موقعیت مناسب لنزهای تجویزی را مختل نمی‌کند تا دید کارکنان محدود یا مهار نشود. علاوه بر این، کارکنانی که از لنزهای تماسی استفاده می‌کنند، هنگام کار در شرایط خطرناک باید از PPE چشم یا صورت استفاده کنند.

حفاظت از چشم برای کارکنان در معرض

OSHA  الزام می‌کند که استفاده از محافظ چشم به طور معمول برای نجاران، برقکاران، ماشین‌کاران، مکانیک‌ها، مونتاژکاران، سمبادکاران، اپراتورهای ماشین‌های سنگ‌زنی، جوشکاران، کارگران، اپراتورها و حمل‌کنندگان فرآیندهای شیمیایی، اره‌کاران، کارگران برش چوب و چوب‌بری در نظر گرفته شود. کارفرمایان در سایر دسته‌های شغلی باید از طریق ارزیابی خطر، تصمیم بگیرند که آیا نیاز به PPE چشم و صورت وجود دارد یا خیر.

نمونه‌هایی از خطرات بالقوه چشم یا صورت عبارتند از:

• گرد و غبار، خاک، تراشه‌های فلز یا چوب که از فعالیت‌هایی مانند خرد کردن، سنگ‌زنی، اره‌کشی، چکش‌زنی، استفاده از ابزارهای برقی، یا از منابعی مانند بادهای شدید، وارد چشم می‌شوند یا با آن تماس پیدا می‌کنند.
• پاشش مواد شیمیایی از مواد خورنده، مایعات داغ، حلال‌ها یا سایر محلول‌های خطرناک.
• اشیایی که به سمت چشم یا صورت تاب می‌خورند، مانند شاخه‌های درخت، زنجیر، ابزار یا طناب.
• انرژی تابشی از جوشکاری، پرتوهای مضر از استفاده از لیزر یا سایر نورهای تابشی (و همچنین گرما، تابش خیره‌کننده، جرقه، پاشش و ذرات پرنده).

انواع حفاظت از چشم

انتخاب حفاظت مناسب چشم و صورت برای کارکنان باید عناصر زیر را در نظر بگیرد:

• توانایی حفاظت در برابر خطرات خاص محیط کار.
• باید به درستی تناسب داشته باشد و پوشیدن آن نسبتاً راحت باشد.
• باید دید و حرکت بدون مانع را فراهم کند.
• باید بادوام و قابل تمیز کردن باشد.
• باید امکان عملکرد بدون مانع هر PPE دیگر مورد نیاز را فراهم کند.

حفاظت از چشم و صورت انتخاب شده برای استفاده کارکنان باید به وضوح سازنده را شناسایی کند. هر گونه وسایل محافظتی جدید چشم و صورت باید با یکی از موارد زیر مطابقت داشته باشد: ANSI Z87.1-2010، ANSI Z87.1-2003، یا ANSI Z87.1-1989(R1998) یا حداقل به اندازه این استاندارد مؤثر باشد.

برخی از رایج‌ترین انواع حفاظت از چشم و صورت شامل موارد زیر است:

• عینک‌های ایمنی: این عینک‌های محافظ دارای فریم‌های ایمنی ساخته شده از فلز یا پلاستیک و لنزهای مقاوم در برابر ضربه هستند. محافظ جانبی در برخی مدل‌ها موجود است.
• عینک‌های حفاظتی (گاگل): این حفاظت چشمی چسبان، کاملاً چشم‌ها، حفره چشم و ناحیه صورت اطراف چشم را می‌پوشاند و در برابر ضربه، گرد و غبار و پاشش محافظت می‌کند. برخی از گاگل‌ها روی لنزهای تجویزی قرار می‌گیرند.
• شیلد یا سپرهای جوشکاری: ساخته شده از الیاف ولکانیزه یا فایبرگلاس و مجهز به لنز فیلتردار، سپرهای جوشکاری از چشم‌ها در برابر سوختگی ناشی از نور مادون قرمز یا نور تابشی شدید حفاظت می‌کنند. آنها همچنین از چشم‌ها و صورت در برابر جرقه‌های پرنده، پاشش فلز و تراشه‌های سرباره تولید شده در حین عملیات جوشکاری، لحیم‌کاری، لحیم‌کاری سخت و برش حفاظت می‌کنند. OSHA الزام می‌کند که لنزهای فیلتر دارای درجه کدورت مناسب برای حفاظت در برابر خطرات خاص کار در حال انجام باشند تا در برابر اشعه مضر حفاظت کنند.
• عینک‌های ایمنی لیزر: این عینک‌های تخصصی در برابر غلظت‌های شدید نور تولید شده توسط لیزرها حفاظت می‌کنند. نوع عینک ایمنی لیزر که کارفرما انتخاب می‌کند به تجهیزات و شرایط عملیاتی در محیط کار بستگی دارد.
• محافظ صورت: این صفحات شفاف پلاستیکی از ابروها تا زیر چانه و در سراسر عرض سر کارکنان امتداد دارند. برخی برای حفاظت در برابر تابش خیره‌کننده، پلاریزه هستند. محافظ صورت در برابر پاشش یا پاشیده شدن مایعات خطرناک، قطرات و ذرات حفاظت می‌کند، اما حفاظت کافی در برابر خطرات ضربه‌ای را فراهم نمی‌کند. محافظ صورت که در ترکیب با گاگل یا عینک ایمنی استفاده می‌شود، حفاظت بیشتری در برابر خطرات پاشش و ضربه فراهم می‌کند.

هر نوع عینک محافظ برای حفاظت در برابر خطرات خاصی طراحی شده است. کارفرمایان می‌توانند با تکمیل یک ارزیابی خطر به عنوان خطرات خاص محیط کار را که چشم و صورت کارکنان را تهدید می‌کند، شناسایی کنند.

عملیات جوشکاری

نور شدید مرتبط با عملیات جوشکاری می‌تواند باعث آسیب جدی و گاهی دائمی به چشم شود، اگر اپراتورها از حفاظت چشمی مناسب استفاده نکنند. شدت نور یا انرژی تابشی تولید شده توسط عملیات جوشکاری، برش یا لحیم‌کاری با توجه به عوامل متعددی از جمله وظیفه تولیدکننده نور، اندازه الکترود و جریان قوس متفاوت است. جدول ۱ حداقل عدد کدورت حفاظتی را برای لنزهای فیلتر برای انواع عملیات جوشکاری، برش و لحیم‌کاری در صنعت عمومی و صنعت کشتی‌سازی نشان می‌دهد.

جدول ۱: لنزهای فیلتر برای حفاظت در برابر انرژی تابشی

• به عنوان یک قاعده کلی، با کدورتی شروع کنید که برای دیدن منطقه جوش بسیار تاریک است. سپس به کدورتی روشن‌تر بروید که دید کافی از منطقه جوش را بدون کاهش از حداقل کدورت، فراهم کند. در جوشکاری یا برش با سوخت اکسیژن که در آن مشعل نور زرد شدیدی تولید می‌کند، استفاده از لنز فیلتری که خط زرد یا سدیم را در نور مرئی (طیف) عملیات جذب می‌کند، مطلوب است.

** این مقادیر در جایی اعمال می‌شوند که قوس واقعی به وضوح دیده می‌شود. تجربه نشان داده است که هنگامی که قوس توسط قطعه کار پنهان می‌شود، ممکن است از فیلترهای روشن‌تر استفاده شود.

صنعت ساختمان الزامات جداگانه‌ای برای شماره‌های محافظ لنز فیلتر برای انواع خاصی از عملیات جوشکاری دارد، همانطور که در جدول ۲ زیر نشان داده شده است:

جدول ۲: الزامات صنعت ساختمان برای شماره کدورت لنز فیلتر برای حفاظت در برابر انرژی تابشی

منبع: 29 CFR 1910.133(a)(5)

جدول ۲ (ادامه): الزامات صنعت ساختمان برای شماره کدورت لنز فیلتر

منبع: 29 CFR 1926.102(c)(1)

عملیات با لیزر

اشعه نور لیزر می‌تواند برای چشم حفاظت نشده بسیار خطرناک باشد و پرتوهای مستقیم یا بازتاب‌شده می‌توانند باعث آسیب دائمی چشم شوند. سوختگی شبکیه ناشی از لیزر می‌تواند بدون درد باشد، بنابراین ضروری است که همه پرسنل در یا اطراف عملیات لیزر از حفاظت چشمی مناسب استفاده کنند.

عینک‌های ایمنی لیزر باید برای طول موج خاص لیزر حفاظت کنند و باید چگالی نوری کافی برای انرژی درگیر داشته باشند. عینک‌های ایمنی در نظر گرفته شده برای استفاده با پرتوهای لیزر باید با طول موج‌های لیزری که برای آنها در نظر گرفته شده است، چگالی نوری آن طول موج‌ها و انتقال نور مرئی برچسب‌گذاری شوند.

جدول زیر حداکثر چگالی توان یا انرژی و سطوح حفاظتی مناسب برای چگالی‌های نوری ۵ تا ۸ را فهرست می‌کند.

جدول ۳: انتخاب عینک ایمنی لیزر

منبع: 29 CFR 1926.102(c)(2)(i)

حفاظت از سر

حفاظت از کارکنان در برابر صدمات بالقوه سر، یک عنصر کلیدی از هر برنامه ایمنی است. آسیب به سر می‌تواند کارکنان را برای تمام عمر ناتوان کند یا می‌تواند کشنده باشد. استفاده از کلاه ایمنی یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای حفاظت از سر کارکنان در برابر آسیب است. کلاه‌های ایمنی می‌توانند از کارکنان در برابر خطرات ضربه و نفوذ و همچنین در برابر خطرات شوک الکتریکی و سوختگی حفاظت کنند.

کارفرمایان باید اطمینان حاصل کنند که کارکنان آنها در صورت وجود هر یک از موارد زیر از حفاظت سر استفاده می‌کنند:

• ممکن است اشیاء از بالا سقوط کنند و به سر آنها برخورد کنند؛
• ممکن است سر خود را به اشیاء ثابت، مانند لوله‌ها یا تیرهای در معرض، بکوبند؛ یا
• احتمال تماس تصادفی سر با خطرات الکتریکی وجود دارد.

برخی از نمونه‌های مشاغلی که در آنها کارکنان باید از حفاظت سر استفاده کنند عبارتند از: کارگران ساختمانی، نجاران، برقکاران، کارگران خطوط انتقال، لوله‌کش‌ها، چوب‌بران و جوشکاران. هرگاه خطر سقوط اشیاء از بالا وجود داشته باشد، مانند کار در زیر دیگرانی که از ابزار استفاده می‌کنند یا کار در زیر نوار نقاله، باید از حفاظت سر استفاده شود. به طور کلی، کلاه‌های ایمنی باید موارد زیر را انجام دهند:

• در برابر نفوذ اشیاء مقاومت کنند.
• شوک ناشی از ضربه را جذب کنند.
• مقاوم در برابر آب و دارای دیرسوزی باشند.
• دارای دستورالعمل‌های روشن برای تنظیم و تعویض صحیح سیستم تعلیق و هدبند باشند.

کلاه‌های ایمنی باید دارای پوسته خارجی سخت و یک آستر جاذب شوک باشند که شامل یک هدبند و بندهایی باشد که پوسته را به فاصله ۱ تا 4/1 1 اینچ (۲.۵۴ سانتی‌متر تا ۳.۱۸ سانتی‌متر) از سر نگه می‌دارد. این نوع طراحی، جذب شوک را در هنگام ضربه و تهویه را در هنگام استفاده معمول فراهم می‌کند.

کلاه‌های ایمنی باید با یکی از استانداردهای اجماع زیر مطابقت داشته باشند: ANSI Z89.1-2009، ANSI Z89.1-2003، یا ANSI Z89.1-1997، یا سطح حفاظتی معادلی را ارائه دهند.

انواع کلاه‌های ایمنی

انواع مختلفی از کلاه‌های ایمنی در بازار امروز موجود است. علاوه بر انتخاب کلاه‌های ایمنی که الزامات استاندارد ANSI را برآورده می‌کنند، کارفرمایان باید اطمینان حاصل کنند که کارکنان از کلاه‌های ایمنی استفاده می‌کنند که حفاظت مناسب در برابر خطرات بالقوه محیط کار را فراهم می‌کنند. برای کارفرمایان مهم است که هنگام انتخاب کلاه ایمنی، تمام خطرات بالقوه از جمله خطرات الکتریکی را درک کنند. این کار را می‌توان از طریق یک تحلیل جامع خطر و آگاهی از انواع مختلف کلاه‌های ایمنی موجود انجام داد.

کلاه‌های ایمنی به سه کلاس صنعتی تقسیم می‌شوند:

• کلاس A: کلاه‌های کلاس A مقاومت در برابر ضربه و نفوذ را همراه با حفاظت ولتاژ محدود (تا ۲۲۰۰ ولت) فراهم می‌کنند.
• کلاس B: کلاه‌های کلاس B بالاترین سطح حفاظت را در برابر خطرات الکتریکی ارائه می‌دهند و دارای حفاظت در برابر شوک ولتاژ بالا و سوختگی (تا ۲۰۰۰۰ ولت) هستند. آنها همچنین در برابر خطرات ضربه و نفوذ ناشی از اشیاء پرنده/در حال سقوط حفاظت می‌کنند.
• کلاس C: کلاه‌های کلاس C راحتی سبک وزن و حفاظت در برابر ضربه را فراهم می‌کنند اما هیچ حفاظتی در برابر خطرات الکتریکی ارائه نمی‌دهند.

دسته دیگری از کلاه‌های ایمنی در بازار به نام “کلاه ضربه‌گیر” وجود دارد که برای استفاده در مناطقی با فاصله کم از سقف طراحی شده است. آنها برای مناطقی که نیاز به حفاظت در برابر برخورد سر و بریدگی است، توصیه می‌شوند. این کلاه‌ها برای حفاظت در برابر اشیاء در حال سقوط یا پرنده طراحی نشده‌اند و مورد تایید ANSI نیستند. بررسی نوع کلاه ایمنی که کارکنان استفاده می‌کنند، برای اطمینان از اینکه تجهیزات حفاظت مناسب را فراهم می‌کنند، ضروری است. هر کلاه باید دارای برچسبی در داخل پوسته باشد که سازنده، نام ANSI و کلاس کلاه را فهرست کند.

ملاحظات اندازه و مراقبت

کلاه‌های ایمنی که یا خیلی بزرگ یا خیلی کوچک هستند، حتی اگر تمام الزامات دیگر را برآورده کنند، برای استفاده نامناسب هستند. کلاه‌های ایمنی باید به طور مناسب بر روی بدن و برای اندازه سر هر فرد تناسب داشته باشند. بیشتر کلاه‌های ایمنی در اندازه‌های مختلف با هدبندهای قابل تنظیم برای اطمینان از تناسب مناسب عرضه می‌شوند (بسیاری از آنها در افزایش‌های 8/1-یک هشتم اینچی تنظیم می‌شوند). یک تناسب مناسب باید فاصله کافی بین پوسته و سیستم تعلیق برای تهویه و توزیع ضربه فراهم کند. کلاه نباید سفت باشد، سر نخورد، نیفتد یا پوست را تحریک نکند.

برخی از کلاه‌های ایمنی امکان استفاده از لوازم جانبی مختلف را برای کمک به کارکنان در مقابله با شرایط متغیر محیطی فراهم می‌کنند، مانند شیارهایی برای گوش­های حفاظتی، عینک‌های ایمنی، محافظ صورت و چراغ‌های نصب شده. لبه‌های اختیاری ممکن است حفاظت بیشتری در برابر آفتاب ایجاد کنند و برخی کلاه‌ها دارای کانال‌هایی هستند که آب باران را از صورت دور می‌کنند. لوازم جانبی کلاه‌های ایمنی نباید عناصر ایمنی تجهیزات را به خطر بیندازند.

تمیز کردن و بازرسی دوره‌ای، عمر مفید کلاه‌های ایمنی را افزایش می‌دهد. بازرسی روزانه از پوسته کلاه‌های ایمنی، سیستم تعلیق و سایر لوازم جانبی برای سوراخ‌ها، ترک‌ها، پارگی‌ها یا سایر آسیب‌هایی که ممکن است ارزش محافظتی کلاه را به خطر بیندازند، ضروری است. رنگ‌ها، رقیق‌کننده‌های رنگ و برخی مواد پاک‌کننده می‌توانند پوسته کلاه‌های ایمنی را تضعیف کنند و ممکن است مقاومت الکتریکی را از بین ببرند. برای اطلاعات در مورد اثرات رنگ و مواد پاک‌کننده بر روی کلاه‌های ایمنی خود، با سازنده کلاه مشورت کنید. هرگز کلاه‌های ایمنی را سوراخ نکنید، رنگ نکنید یا برچسب نزنید زیرا این کار ممکن است یکپارچگی حفاظت را کاهش دهد. کلاه‌های ایمنی را در معرض نور مستقیم خورشید، مانند قفسه پنجره عقب ماشین، نگهداری نکنید، زیرا نور خورشید و گرمای شدید می‌توانند به آنها آسیب برسانند.

کلاه‌های ایمنی با هر یک از نقص‌های زیر باید از سرویس خارج شده و تعویض شوند:

• سوراخ شدن، ترک خوردن یا تغییر شکل لبه یا پوسته؛
• نشانه‌های قرار گرفتن لبه یا پوسته در معرض گرما، مواد شیمیایی یا اشعه ماوراء بنفش و سایر اشعه ات (علاوه بر از دست دادن درخشندگی سطح، چنین نشانه‌هایی شامل گچی شدن یا پوسته پوسته شدن است).

همیشه در صورت برخورد، حتی اگر آسیب قابل مشاهده نباشد، کلاه ایمنی را تعویض کنید. سیستم‌های تعلیق به عنوان قطعات یدکی ارائه می‌شوند و در صورت آسیب دیدن یا مشاهده سایش بیش از حد باید تعویض شوند. در صورت مشاهده خرابی یا پارگی سیستم تعلیق، نیازی به تعویض کل کلاه ایمنی نیست.

حفاظت از پا و پاها

کارکنانی که با خطرات احتمالی آسیب به پاها از اشیاء در حال سقوط یا غلتان یا از مواد خرد کننده یا نافذ روبرو هستند، باید از کفش‌های محافظ استفاده کنند. همچنین، کارکنانی که کارشان شامل قرار گرفتن در معرض مواد داغ یا مواد خورنده یا سمی است، باید از وسایل حفاظتی برای پوشاندن قسمت‌های در معرض بدن، از جمله پاها و پاها استفاده کنند. اگر پاهای کارکنان ممکن است در معرض خطرات الکتریکی قرار گیرند، باید کفش‌های غیررسانا پوشیده شود. از سوی دیگر، قرار گرفتن در معرض الکتریسیته ساکن در محیط کار ممکن است استفاده از کفش‌های رسانا را ضروری کند.

نمونه‌هایی از موقعیت‌هایی که در آنها کارکنان باید از حفاظت از پا و/یا پاها استفاده کند عبارتند از:

• زمانی که اشیاء سنگین مانند بشکه‌ها یا ابزار ممکن است روی پاهای کارکنان غلتیده یا سقوط کنند؛
• کار با اشیاء تیز مانند میخ‌ها یا سنبله‌ها که می‌توانند کف یا رویه کفش‌های معمولی را سوراخ کنند؛
• قرار گرفتن در معرض فلز مذاب که ممکن است روی پاها یا پاها بپاشد؛
• کار بر روی یا در اطراف سطوح گرم، مرطوب یا لغزنده؛ و
• کار در زمانی که خطرات الکتریکی وجود دارد.

کفش‌های محافظ باید با یکی از استانداردهای اجماع زیر مطابقت داشته باشند: ASTM F-2412-2005، “روش‌های تست استاندارد برای حفاظت از پا”، و ASTM F-2413-2005، “مشخصات استاندارد برای الزامات عملکرد برای کفش‌های محافظ”، ANSI Z41-1999، “استاندارد ملی آمریکا برای حفاظت شخصی – کفش‌های محافظ”، یا ANSI Z41-1991، “استاندارد ملی آمریکا برای حفاظت شخصی – کفش‌های محافظ”، یا حفاظت معادل را ارائه دهند. تمام کفش‌های تایید شده ANSI دارای پنجه محافظ هستند و حفاظت در برابر ضربه و فشار را ارائه می‌دهند، اما نوع و میزان حفاظت همیشه یکسان نیست. کفش‌های مختلف به روش‌های مختلف حفاظت می‌کنند. برچسب محصول را بررسی کنید یا با سازنده مشورت کنید تا مطمئن شوید که کفش از کاربر در برابر خطراتی که با آنها روبرو است حفاظت می‌کند.

انتخاب‌های حفاظت از پا و پاها شامل موارد زیر است:

• ساق‌بندها (Leggings): از ساق پا و پاها در برابر خطرات حرارتی مانند فلز مذاب یا جرقه جوشکاری حفاظت می‌کنند. قفل‌های ایمنی امکان برداشتن سریع ساق‌بندها را فراهم می‌کنند.
• محافظ‌های کف پا (Metatarsal guards): از ناحیه روی پا در برابر ضربه و فشار حفاظت می‌کنند. این محافظ‌ها که از آلومینیوم، فولاد، الیاف یا پلاستیک ساخته شده‌اند، ممکن است به خارج از کفش بسته شوند.
• محافظ‌های پنجه (Toe guards): روی پنجه کفش‌های معمولی قرار می‌گیرند تا از پنجه پا در برابر خطرات ضربه و فشار حفاظت کنند. آنها ممکن است از فولاد، آلومینیوم یا پلاستیک ساخته شوند.
• محافظ‌های ترکیبی پا و ساق پا: از ساق پا و پاها حفاظت می‌کنند و ممکن است در ترکیب با محافظ‌های پنجه زمانی که نیاز به حفاظت بیشتری است، استفاده شوند.
• کفش‌های ایمنی: دارای پنجه‌های مقاوم در برابر ضربه و کف‌های مقاوم در برابر حرارت هستند که از پاها در برابر سطوح کاری داغ رایج در صنایع سقف‌سازی، آسفالت‌کاری و فلزات داغ حفاظت می‌کنند. کف‌های فلزی برخی از کفش‌های ایمنی در برابر زخم‌های ناشی از نفوذ حفاظت می‌کنند. کفش‌های ایمنی همچنین ممکن است به گونه‌ای طراحی شوند که از نظر الکتریکی رسانا باشند تا از تجمع الکتریسیته ساکن در مناطقی با پتانسیل اتمسفرهای انفجاری جلوگیری کنند یا غیررسانا باشند تا از کارکنان در برابر خطرات الکتریکی محیط کار حفاظت کنند.

کفش‌های ویژه

کفش‌های رسانای الکتریکی: در برابر تجمع الکتریسیته ساکن حفاظت می‌کنند. کارکنانی که در مکان‌های انفجاری و خطرناک مانند تأسیسات تولید مواد منفجره یا آسانسورهای غلات کار می‌کنند، باید کفش‌های رسانا بپوشند تا خطر تجمع الکتریسیته ساکن بر روی بدن که می‌تواند جرقه ایجاد کرده و باعث انفجار یا آتش‌سوزی شود، کاهش دهند. نباید از پودر پا همراه با کفش‌های محافظ رسانا استفاده کرد زیرا عایق ایجاد می‌کند و توانایی رسانایی کفش را کاهش می‌دهد. جوراب‌های ابریشمی، پشمی و نایلونی می‌توانند الکتریسیته ساکن تولید کنند و نباید با کفش‌های رسانا پوشیده شوند. کفش‌های رسانا باید زمانی که وظیفه ای که مستلزم استفاده از آنهاست به پایان رسید، برداشته شوند. توجه: کارکنانی که در معرض خطرات الکتریکی قرار دارند، هرگز نباید کفش‌های رسانا بپوشند.

کفش‌های ایمنی با پنجه ایمنی در برابر خطرات الکتریکی: غیررسانا هستند و از پوشنده در برابر تکمیل مدار الکتریکی به زمین جلوگیری می‌کنند. این کفش‌ها می‌توانند در برابر مدارهای باز تا ۶۰۰ ولت در شرایط خشک حفاظت کنند و باید همراه با سایر تجهیزات عایق و اقدامات احتیاطی اضافی برای کاهش خطر تبدیل شدن کارکنان به مسیری برای انرژی الکتریکی خطرناک استفاده شوند. حفاظت عایق کفش‌های ایمنی در برابر خطرات الکتریکی ممکن است در صورتی که کفش‌ها خیس شوند، کف‌ها ساییده شوند، ذرات فلزی در کف یا پاشنه فرو روند، یا کارکنان با اشیاء رسانا و متصل به زمین تماس پیدا کند، به خطر بیفتد. توجه: کفش‌های غیررسانا نباید در مکان‌های انفجاری یا خطرناک استفاده شوند.

کفش‌های ریخته‌گری (Foundry Shoes): علاوه بر عایق کردن پاها در برابر گرمای شدید فلز مذاب، کفش‌های ریخته‌گری از ورود فلز داغ به سوراخ‌های بند کفش، زبانه یا سایر قسمت‌های کفش جلوگیری می‌کنند. این کفش‌های چرمی یا جایگزین چرمی که محکم می‌نشینند، دارای کف چرمی یا لاستیکی و پاشنه لاستیکی هستند. همه کفش‌های ریخته‌گری باید دارای پنجه‌های ایمنی داخلی باشند.

مراقبت از کفش‌های ایمنی حفاظتی

مانند تمام تجهیزات محافظ، کفش‌های ایمنی باید قبل از هر بار استفاده بازرسی شوند. کفش‌ها و ساق‌بندها باید در فواصل معقول از نظر سایش و پارگی بررسی شوند. این شامل بررسی ترک‌ها یا سوراخ‌ها، جدا شدن مواد، بندها یا سگک‌های شکسته است.

کف کفش‌ها باید از نظر وجود قطعات فلزی یا سایر اشیاء فرو رفته که می‌توانند خطرات الکتریکی یا زمین خوردن ایجاد کنند، بررسی شود. کارکنان باید توصیه‌های سازنده را برای تمیز کردن و نگهداری کفش‌های محافظ دنبال کنند.

حفاظت از دست و بازو

اگر ارزیابی خطر در محیط کار نشان دهد که کارکنان با آسیب احتمالی به دست و بازو روبرو هستند که نمی‌توان از طریق کنترل‌های مهندسی و رویه‌ای آن را از بین برد، کارفرمایان باید اطمینان حاصل کنند که کارکنان از حفاظت مناسب استفاده می‌کنند. خطرات بالقوه شامل جذب پوستی مواد مضر، سوختگی‌های شیمیایی یا حرارتی، خطرات الکتریکی، کبودی‌ها، ساییدگی‌ها، بریدگی‌ها، سوراخ‌ها، شکستگی‌ها و قطع‌عضوها است. تجهیزات محافظ شامل دستکش، محافظ انگشتان و پوشش‌های بازو یا دستکش‌های تا آرنج است.

کارفرمایان باید تمام کنترل‌های مهندسی و رویه‌ای ممکن را برای از بین بردن خطرات بررسی کنند و از PPE برای ارائه حفاظت بیشتر در برابر خطراتی که نمی‌توان به طور کامل از طریق ابزارهای دیگر از بین برد، استفاده کنند. به عنوان مثال، محافظ‌های ماشین ممکن است یک خطر را از بین ببرند. نصب یک مانع برای جلوگیری از قرار دادن دست کارکنان در نقطه تماس بین تیغه اره میز و قطعه در حال برش، روش دیگری است.

انواع دستکش‌های حفاظتی

امروزه انواع مختلفی از دستکش‌ها برای حفاظت در برابر طیف گسترده‌ای از خطرات موجود است. ماهیت خطر و عملیات درگیر بر انتخاب دستکش تأثیر می‌گذارد. تنوع صدمات احتمالی دست در محیط کار، انتخاب جفت دستکش مناسب را چالش‌برانگیز می‌کند. ضروری است که کارکنان از دستکش‌هایی استفاده کنند که به طور خاص برای خطرات و وظایف موجود در محیط کارشان طراحی شده‌اند، زیرا دستکش‌های طراحی شده برای یک عملکرد ممکن است در برابر عملکرد دیگری حفاظت نکنند، حتی اگر ممکن است به عنوان یک وسیله محافظ مناسب به نظر برسند.

موارد زیر نمونه‌هایی از عواملی هستند که ممکن است بر انتخاب دستکش‌های حفاظتی برای یک محیط کار تأثیر بگذارند:

• نوع مواد شیمیایی مورد استفاده.
• ماهیت تماس (غوطه‌وری کامل، پاشش و غیره).
• مدت زمان تماس.
• ناحیه نیازمند حفاظت (فقط دست، ساعد، بازو).
• نیازهای گرفتن (خشک، مرطوب، روغنی).
• حفاظت حرارتی.
• اندازه و راحتی.
• نیازهای مقاومت در برابر سایش.

دستکش‌های ساخته شده از مواد مختلف برای بسیاری از انواع خطرات محیط کار طراحی شده‌اند. به طور کلی، دستکش‌ها به چهار گروه تقسیم می‌شوند:

• دستکش‌های ساخته شده از چرم، بوم یا توری فلزی؛
• دستکش‌های پارچه‌ای و پارچه روکش‌دار؛
• دستکش‌های مقاوم در برابر مواد شیمیایی و مایعات؛
• دستکش‌های عایق لاستیکی (برای الزامات دقیق در مورد انتخاب، استفاده و مراقبت از دستکش‌های عایق لاستیکی، به29 CFR 1910.137  و بخش بعدی در مورد تجهیزات حفاظتی الکتریکی مراجعه کنید).

دستکش‌های چرمی، کتان یا توری فلزی

دستکش‌های محکم ساخته شده از توری فلزی، چرم یا بوم در برابر بریدگی و سوختگی حفاظت می‌کنند. دستکش‌های چرمی یا بوم‌ی نیز در برابر گرمای مداوم حفاظت می‌کنند.

• دستکش‌های چرمی: در برابر جرقه‌ها، گرمای متوسط، ضربات، تراشه‌ها و اشیاء زبر حفاظت می‌کنند.
• دستکش‌های آلومینیومی: حفاظت بازتابنده و عایق در برابر گرما را فراهم می‌کنند و نیاز به یک آستر ساخته شده از مواد مصنوعی برای حفاظت در برابر گرما و سرما دارند.
• دستکش‌های الیاف آرامید: در برابر گرما و سرما حفاظت می‌کنند، در برابر بریدگی و سایش مقاوم هستند و دوام خوبی دارند.
• دستکش‌های مصنوعی از مواد مختلف در برابر گرما و سرما حفاظت می‌کنند، در برابر بریدگی و سایش مقاوم هستند و ممکن است در برابر برخی اسیدهای رقیق مقاومت کنند. این مواد در برابر قلیاها و حلال‌ها مقاومت نمی‌کنند.

دستکش‌های پارچه‌ای و پارچه روکش‌دار

دستکش‌های پارچه‌ای و پارچه روکش‌دار از پنبه یا پارچه دیگر برای ارائه سطوح مختلف حفاظت ساخته می‌شوند.

• دستکش‌های پارچه‌ای: در برابر کثیفی، تراشه‌های ریز، ساییدگی و خراشیدگی حفاظت می‌کنند. آنها حفاظت کافی برای استفاده با مواد زبر، تیز یا سنگین را فراهم نمی‌کنند. افزودن یک روکش پلاستیکی برخی از دستکش‌های پارچه‌ای را تقویت می‌کند.
• دستکش‌های پارچه روکش‌دار: معمولاً از فلانل پنبه‌ای با پرز در یک طرف ساخته می‌شوند. با روکش کردن طرف بدون پرز با پلاستیک، دستکش‌های پارچه‌ای به حفاظت دستی عمومی با ویژگی‌های مقاوم در برابر لغزش تبدیل می‌شوند. این دستکش‌ها برای کارهایی از جابجایی آجر و سیم تا ظروف آزمایشگاهی شیمیایی استفاده می‌شوند. هنگام انتخاب دستکش برای حفاظت در برابر خطرات مواجهه با مواد شیمیایی، همیشه با سازنده مشورت کنید یا ادبیات محصول سازنده را بررسی کنید تا اثربخشی دستکش‌ها را در برابر مواد شیمیایی و شرایط خاص محیط کار تعیین کنید.

دستکش‌های مقاوم در برابر مواد شیمیایی و مایعات

دستکش‌های مقاوم در برابر مواد شیمیایی از انواع مختلف لاستیک ساخته می‌شوند: طبیعی، بوتیل، نئوپرن، نیتریل و فلوروکربن (ویتون). یا انواع مختلف پلاستیک: پلی وینیل کلراید (PVC)، پلی وینیل الکل و پلی اتیلن. این مواد را می‌توان برای عملکرد بهتر مخلوط یا لمینت کرد. به عنوان یک قاعده کلی، هر چه مواد دستکش ضخیم‌تر باشد، مقاومت شیمیایی بیشتری دارد، اما دستکش‌های ضخیم ممکن است گیرایی و چابکی را مختل کنند و تأثیر منفی بر ایمنی داشته باشند.

برخی از نمونه‌های دستکش‌های مقاوم در برابر مواد شیمیایی عبارتند از:

• دستکش‌های بوتیل: از لاستیک مصنوعی ساخته شده‌اند و در برابر طیف گسترده‌ای از مواد شیمیایی مانند پراکسید، سوخت‌های موشکی، اسیدهای بسیار خورنده (اسید نیتریک، اسید سولفوریک، اسید هیدروفلوئوریک و اسید نیتریک قرمز دودکننده)، بازهای قوی، الکل‌ها، آلدهیدها، کتون‌ها، استرها و ترکیبات نیترو حفاظت می‌کنند. دستکش‌های بوتیل همچنین در برابر اکسیداسیون، خوردگی ازن و سایش مقاوم هستند و در دماهای پایین انعطاف‌پذیر می‌مانند. لاستیک بوتیل با هیدروکربن‌های آلیفاتیک و آروماتیک و حلال‌های هالوژنه عملکرد خوبی ندارد.
• دستکش‌های لاستیک طبیعی (لاتکس): پوشیدن آنها راحت است که آنها را به یک دستکش همه منظوره محبوب تبدیل می‌کند. آنها دارای استحکام کششی، کشسانی و مقاومت دمایی فوق‌العاده‌ای هستند. علاوه بر مقاومت در برابر سایش ناشی از سنگ‌زنی و پرداخت، این دستکش‌ها از دست کارکنان در برابر بیشتر محلول‌های آبی اسیدها، قلیاها، نمک‌ها و کتون‌ها حفاظت می‌کنند. دستکش‌های لاتکس در برخی افراد واکنش‌های آلرژیک ایجاد کرده‌اند و ممکن است برای همه کارکنان مناسب نباشند. دستکش‌های ضد حساسیت، آستر دستکش و دستکش‌های بدون پودر، جایگزین‌های احتمالی برای کارکنانی هستند که به دستکش‌های لاتکس حساسیت دارند.
• دستکش‌های نئوپرن: از لاستیک مصنوعی ساخته شده‌اند و در برابر مایعات هیدرولیک، بنزین، الکل‌ها، اسیدهای آلی و قلیاها حفاظت می‌کنند. آنها به طور کلی دارای خواص شیمیایی و مقاومت در برابر سایش برتر از ساخته شده از لاستیک طبیعی هستند.
• دستکش‌های نیتریل: از یک کوپلیمر ساخته شده‌اند و در برابر حلال‌های کلردار مانند تری کلرواتیلن و پرکلرواتیلن حفاظت می‌کنند. اگرچه برای کارهایی که مستلزم چابکی و حساسیت هستند در نظر گرفته شده‌اند، دستکش‌های نیتریل حتی پس از قرار گرفتن طولانی مدت در معرض موادی که باعث تخریب سایر دستکش‌ها می‌شوند، در برابر استفاده سنگین مقاومت می‌کنند. آنها هنگام کار با روغن‌ها، گریس‌ها، اسیدها، مواد سوزاننده و الکل‌ها حفاظت ارائه می‌دهند، اما به طور کلی برای استفاده با عوامل اکسیدکننده قوی، حلال‌های آروماتیک، کتون‌ها و استات‌ها توصیه نمی‌شوند.

جدول ۴ از وزارت انرژی ایالات متحده (کتابچه مرجع فنی ایمنی و سلامت شغلی) کیفیت‌های محافظتی دستکش‌های مختلف را در برابر مواد شیمیایی خاص رتبه‌بندی می‌کند. این جدول به شما در انتخاب مناسب‌ترین دستکش‌ها برای حفاظت از کارکنان کمک می‌کند. اختصارات رتبه‌بندی به شرح زیر است: VG: بسیار خوب؛ G: خوب؛ F: نسبتاً خوب؛ P: ضعیف (توصیه نمی‌شود). مواد شیمیایی مشخص شده با ستاره (*) برای خدمات محدود هستند.

جدول ۴: جدول انتخاب مقاومت شیمیایی برای دستکش‌های حفاظتی

توجه: هنگام انتخاب دستکش‌های مقاوم در برابر مواد شیمیایی، حتماً با توصیه‌های سازنده مشورت کنید، به ویژه اگر دست(های) دستکش‌دار در مواد شیمیایی غوطه‌ور شوند.

مراقبت از دستکش‌های حفاظتی

دستکش‌های حفاظتی  را قبل از هر بار استفاده بازرسی کنید تا مطمئن شوید پاره، سوراخ یا به هر نحوی بی‌اثر نشده‌اند. یک بازرسی بصری به شناسایی بریدگی‌ها یا پارگی‌ها کمک می‌کند، اما یک بازرسی کامل‌تر – با پر کردن دستکش‌ها با آب و جمع کردن محکم سرآستین به سمت انگشتان – به آشکار شدن هر گونه نشت سوراخ‌های سوزنی کمک می‌کند. دستکش‌هایی که تغییر رنگ داده یا سفت شده‌اند ممکن است نشان دهنده نقص‌های ناشی از استفاده بیش از حد یا تخریب ناشی از مواجهه با مواد شیمیایی باشند.

هر گونه دستکش با توانایی محافظتی مختل شده را دور بیندازید و تعویض کنید. هرگونه استفاده مجدد از دستکش‌های مقاوم در برابر مواد شیمیایی را با در نظر گرفتن ویژگی‌های جذبی دستکش‌ها، به دقت ارزیابی کنید. تصمیم برای استفاده مجدد از دستکش‌های در معرض مواد شیمیایی باید توصیه‌های سازنده را برای استفاده و نگهداری مناسب در نظر بگیرد.

حفاظت از بدن

کارکنانی که با آسیب احتمالی بدنی از هر نوع که نمی‌توان از طریق کنترل‌های مهندسی، رویه‌ای یا اداری از بین برد، روبرو هستند، باید در حین انجام وظایف خود از حفاظت بدنی مناسب استفاده کنند. علاوه بر بریدگی و اشعه ، موارد زیر نمونه‌هایی از خطرات محیط کار هستند که می‌توانند باعث آسیب بدنی شوند:

• دماهای شدید؛
• پاشش داغ از فلزات مذاب و سایر مایعات داغ؛
• ضربات احتمالی از ابزار، ماشین‌آلات و مواد؛
• مواد شیمیایی خطرناک.

انواع مختلفی از لباس‌های حفاظتی برای خطرات خاص موجود است. کارفرمایان موظف هستند اطمینان حاصل کنند که کارکنان آنها قسمت‌هایی از بدن را که در معرض آسیب احتمالی قرار دارند، با تجهیزات حفاظت فردی بپوشانند. نمونه‌هایی از حفاظت از بدن شامل روپوش‌های آزمایشگاهی، سرهمی‌های کار، جلیقه‌ها، کت‌ها، پیش‌بندها، روپوش‌های جراحی و لباس‌های تمام‌تنه است.

اگر ارزیابی خطر نیاز به حفاظت کامل بدن در برابر مواد سمی یا عوامل فیزیکی مضر را نشان دهد، PPE را قبل از هر بار استفاده به دقت بازرسی کنید، از تناسب مناسب و عملکرد صحیح آن برای هدفی که برای آن در نظر گرفته شده است، اطمینان حاصل کنید.

لباس‌های حفاظتی در مواد مختلفی عرضه می‌شوند که هر کدام در برابر خطرات خاصی مؤثر هستند، مانند:

• الیاف شبه کاغذ: برای لباس‌های یکبار مصرف برای ارائه حفاظت در برابر گرد و غبار و پاشش استفاده می‌شود.
• پشم و پنبه (با شستشوی مخصوص): به خوبی با تغییرات دما سازگار می‌شود، راحت و مقاوم در برابر آتش است و در برابر گرد و غبار، ساییدگی و سطوح زبر و تحریک‌کننده حفاظت می‌کند.
• پارچه ضخیم محکم (Duck): یک پارچه پنبه‌ای محکم بافته شده که در هنگام جابجایی مواد سنگین، تیز یا زبر در برابر بریدگی و کبودی حفاظت می‌کند.
• چرم: اغلب برای حفاظت در برابر گرمای خشک و شعله استفاده می‌شود.
• لاستیک، پارچه‌های لاستیکی، نئوپرن و پلاستیک: در برابر مواد شیمیایی خاص و خطرات فیزیکی حفاظت می‌کنند. هنگامی که خطرات شیمیایی یا فیزیکی وجود دارد، با سازنده لباس مشورت کنید تا مطمئن شوید که مواد انتخاب شده حفاظت کافی در برابر خطر خاص را فراهم می‌کند.

حفاظت شنوایی

برخی از عملیات‌ها صدایی تولید می‌کنند که مستلزم حفاظت شنوایی است. مواجهه کارکنان با صدای بیش از حد به عوامل متعددی بستگی دارد، از جمله:

• سطح صدا، که بر حسب دسی‌بل (dB) اندازه‌گیری می‌شود.
• مدت زمان مواجهه همه کارکنان با صدا.
• اینکه آیا کارکنان بین مناطق کاری با سطوح صدای مختلف جابجا می‌شوند یا خیر.
• اینکه آیا صدا از یک یا چند منبع تولید می‌شود یا خیر.

به طور کلی، هر چه صدا بلندتر باشد، زمان مواجهه قبل از نیاز به حفاظت شنوایی کوتاه‌تر است. به عنوان مثال، کارکنان ممکن است قبل از نیاز به حفاظت شنوایی، به مدت ۸ ساعت در روز در معرض سطح صدای ۹۰ دسی‌بل قرار گیرند (مگر اینکه تغییر آستانه استاندارد را تجربه کنند). از طرف دیگر، اگر سطح صدا به ۱۱۵ دسی‌بل برسد، در صورتی که مواجهه پیش‌بینی شده بیش از ۱۵ دقیقه باشد، حفاظت شنوایی مورد نیاز است.

برای بحث دقیق‌تر در مورد الزامات یک برنامه جامع حفاظت شنوایی، به انتشارات OSHA 3074 (2002)، “حفاظت شنوایی” مراجعه کنید یا به استاندارد OSHA در 29 CFR 1910.95(c)، برنامه حفاظت شنوایی مراجعه کنید.

جدول ۵، در زیر، مواجهه صوتی مجاز را در سطوح دسی‌بل خاص برای دوره‌های زمانی خاص نشان می‌دهد. مواجهه با صدا در صورتی پیوسته در نظر گرفته می‌شود که فاصله بین وقوع حداکثر سطح صدا یک ثانیه یا کمتر باشد. صداهایی که این تعریف را ندارند، صداهای ضربه‌ای یا تکانشی (انفجارهای بلند لحظه‌ای صدا) در نظر گرفته می‌شوند و مواجهه با این نوع صدا نباید از ۱۴۰ دسی‌بل تجاوز کند. نمونه‌هایی از موقعیت‌ها یا ابزارهایی که ممکن است منجر به صداهای ضربه‌ای یا تکانشی شوند عبارتند از: تفنگ‌های میخ‌کوب با نیروی باروت، استفاده از پرس‌های ضربه‌ای یا چکش‌های ریخته‌گری.

جدول ۵: مواجهه صوتی مجاز (OSHA آمریکا) (با OEL ایران متفاوت است)

• هنگامی که در مقیاس A یک سطح‌سنج صدای استاندارد با پاسخ آهسته اندازه‌گیری می‌شود.
  منبع: 29 CFR 1910.95، جدول G-16.

اگر کنترل‌های مهندسی و رویه‌ای مواجهه کارکنان را با صدای محیط کار به سطوح قابل قبول کاهش ندهند، کارکنان باید از حفاظت شنوایی مناسب استفاده کنند. مهم است که درک کنیم محافظ‌های شنوایی فقط میزان صدایی را که به گوش می‌رسد کاهش می‌دهند. میزان این کاهش را میرایی یا تضعیف (attenuation) می‌نامند که با توجه به نوع حفاظت شنوایی استفاده شده و میزان تناسب آن متفاوت است. محافظ‌های شنوایی که توسط کارکنان استفاده می‌شوند باید مواجهه کارکنان با صدا را به محدوده‌های قابل قبول ذکر شده در جدول ۵ کاهش دهند. برای اطلاعات دقیق در مورد روش‌های تخمین کفایت تضعیف محافظ شنوایی بر اساس نرخ کاهش صدا (NRR) دستگاه، به 29 CFR 1910.95، مواجهه با صدای شغلی، پیوست  ب ، روش‌های تخمین کفایت تضعیف محافظ شنوایی مراجعه کنید.

تولیدکنندگان وسایل حفاظت شنوایی باید نرخ کاهش صدا NRR دستگاه را بر روی بسته‌بندی محصول درج کنند. اگر کارکنان در معرض صدای شغلی در سطح ۸۵ دسی‌بل یا بالاتر، به طور متوسط در یک دوره هشت ساعته قرار گیرند، کارفرما موظف است یک برنامه حفاظت شنوایی را اجرا کند که شامل آزمایش منظم شنوایی کارکنان توسط متخصصان واجد شرایط باشد. برای توضیح الزامات یک برنامه حفاظت شنوایی به  29CFR 1910.95(c) مراجعه کنید.

برخی از انواع حفاظت شنوایی عبارتند از:

• ایرپلاگ­های یکبار مصرف: از پنبه موم‌دار، فوم، سیلیکون لاستیکی یا پشم فایبرگلاس ساخته می‌شوند. آنها خودفرم هستند و هنگامی که به درستی قرار داده شوند، به خوبی اکثر گوشی‌گیرهای قالب‌گیری شده کار می‌کنند.
• ایرپلاگ­های از پیش ساخته یا قالب‌گیری شده: به صورت جداگانه توسط یک متخصص تنظیم می‌شوند و می‌توانند یکبار مصرف یا قابل استفاده مجدد باشند. گوشی‌گیرهای قابل استفاده مجدد باید پس از هر بار استفاده تمیز شوند.
• ایرماف­ها: مستلزم مهر و موم کامل در اطراف گوش دارند. عینک، موهای صورت، موهای بلند یا حرکات صورت مانند جویدن ممکن است ارزش محافظتی گوش‌بندها را کاهش دهند.

سیستم‌های حفاظت شخصی در برابر سقوط

اگر ارزیابی خطر در محیط کار نشان دهد که کارکنان با خطرات احتمالی سقوط روبرو هستند و نمی‌توان از کنترل‌های مهندسی برای از بین بردن خطر استفاده کرد، سیستم‌های حفاظت شخصی در برابر سقوط گزینه دیگری برای کارفرمایان است. “سیستم حفاظت شخصی در برابر سقوط” (PFPS) به سیستمی (شامل تمام اجزاء) گفته می‌شود که کارفرما برای ارائه حفاظت در برابر سقوط یا برای متوقف کردن ایمن سقوط کارکنان در صورت وقوع، از آن استفاده می‌کند. نمونه‌هایی از سیستم‌های حفاظت شخصی در برابر سقوط شامل سیستم‌های مهار سقوط شخصی، سیستم‌های موقعیت‌یابی و سیستم‌های محدودکننده حرکت است.

29 CFR 1910.140  الزامات سیستم‌های حفاظت شخصی در برابر سقوط را تعیین می‌کند. انواع مختلفی از این سیستم‌ها وجود دارد:

• سیستم‌های محدودکننده حرکت (Travel Restraint Systems): شامل ترکیبی از یک نقطه اتصال، اتصال‌دهنده نقطه اتصال، طناب مهار (یا وسیله اتصال دیگر) و تکیه‌گاه بدنه است که کارفرما از آن برای از بین بردن احتمال سقوط کارکنان از لبه یک سطح راه‌روی کاری استفاده می‌کند.
• سیستم موقعیت­یابی ‌ (Positioning System): سیستمی از تجهیزات و اتصال‌دهنده‌ها است که وقتی با کمربند یا هارنس بدنه استفاده می‌شود، به کارکنان اجازه می‌دهد بر روی یک سطح عمودی مرتفع، مانند دیوار یا طاقچه پنجره، قرار گیرد و با هر دو دست آزاد کار کند. سیستم‌های موقعیت­یابی‌ همچنین “وسایل سیستم  موقعیت‌یابی” و “تجهیزات تثبیت موقعیت‌ کاری” نامیده می‌شوند. (سیستم موقعیت‌یابی کاری از تجهیزاتی برای جلوگیری از سقوط استفاده می‌کند که کارگر را به صورت عمودی در یک هارنس (تسمه مهار) آویزان نگه می‌دارد و ممکن است استفاده از آن همراه با سیستم مهار سقوط (Fall Arrest System)  ضروری (یا الزامی) باشد. دو کاربرد اصلی برای موقعیت‌یابی کاری وجود دارد: فضاهای محدود و دسترسی با طناب صنعتی).
• سیستم مهار سقوط شخصی (Personal Fall Arrest System): سیستمی است که برای مهار کارکنان در صورت سقوط از یک سطح راه‌روی کاری استفاده می‌شود. این سیستم شامل یک هارنس بدنه، نقطه اتصال و اتصال‌دهنده است. وسیله اتصال ممکن است شامل یک طناب مهار، وسیله کاهش سرعت، طناب نجات یا ترکیب مناسبی از اینها باشد.

به طور کلی، اجزای PFPS باید سازگار بوده و الزامات مقاومتی خاصی را برآورده کنند. نقطه اتصالی که PFPS به آن متصل می‌شود باید قادر به تحمل حداقل ۵۰۰۰ پوند برای همه کارکنان متصل باشد. در صورت وقوع سقوط، اجزایی که در معرض بارگذاری ضربه‌ای قرار می‌گیرند، باید فوراً از سرویس خارج شوند و تا زمانی که یک فرد صالح سیستم یا اجزاء را بازرسی کرده و تشخیص دهد که آسیب ندیده و برای استفاده برای حفاظت شخصی در برابر سقوط کارکنان ایمن است، دوباره استفاده نشوند. کمربندهای کمری به عنوان بخشی از سیستم‌های مهار سقوط شخصی ممنوع هستند. برای اطلاعات بیشتر و مشاهده تمام الزامات PFPS، لطفاً به 29 CFR 1910.140 مراجعه کنید.

پیوست الف: استانداردهای OSHA که کارفرما را ملزم به تهیه PPE می­کند:

استانداردهای صنعت عمومی (29 CFR 1910) که کارفرما را ملزم به تهیه PPE می­کند:

1910.28 – وظیفه داشتن حفاظت در برابر سقوط و حفاظت در برابر سقوط اشیاء
1910.66 – سکوهای برقی برای نگهداری ساختمان
1910.67 – سکوهای کاری بالابر و چرخان نصب شده روی وسایل نقلیه
1910.94 – تهویه
1910.119 – مدیریت ایمنی فرآیند مواد شیمیایی بسیار خطرناک
1910.120 – عملیات پسماندهای خطرناک و واکنش اضطراری
1910.132 – الزامات عمومی (تجهیزات حفاظت فردی)
1910.133 – حفاظت از چشم و صورت
1910.134 – حفاظت تنفسی
1910.135 – حفاظت شغلی از سر
1910.136 – حفاظت شغلی از پا
1910.137 – وسایل حفاظتی الکتریکی
1910.138 – حفاظت از دست
1910.140 – سیستم‌های حفاظت شخصی در برابر سقوط
1910.157 – خاموش‌کننده‌های دستی آتش
1910.160 – سیستم‌های اطفاء ثابت، عمومی
1910.183 – هلیکوپترها
1910.218 – ماشین‌های آهنگری
1910.242 – ابزارهای دستی و برقی قابل حمل، عمومی
1910.243 – حفاظت از ابزارهای برقی قابل حمل
1910.252 – الزامات عمومی (جوشکاری، برش و لحیم‌کاری)
1910.261 – آسیاب‌های خمیر، کاغذ و مقوا
1910.262 – منسوجات
1910.268 – مخابرات
1910.269 – تولید، انتقال و توزیع نیروی برق
1910.333 – انتخاب و استفاده از روش‌های کاری
1910.335 – حفاظت‌های ایمنی برای حفاظت پرسنل
1910.1000 – آلاینده‌های هوا
1910.1003 – ۱۳ ماده سرطان‌زا و غیره
1910.1017 – وینیل کلراید
1910.1029 – انتشارات کوره کک
1910.1043 – گرد و غبار پنبه
1910.1096 – اشعه ات یونیزان

استانداردهای صنعت عمومی (29 CFR 1910) که کارفرما را ملزم به تهیه PPE  بدون هزینه می­کند:

1910.95 – مواجهه با صدای شغلی
1910.134 – حفاظت تنفسی
1910.146 – فضاهای محدود نیازمند مجوز ورود
1910.156 – تیپ‌های آتش‌نشانی
1910.266 – عملیات چوب‌بری
1910.1001 – آزبست
1910.1018 – آرسنیک معدنی
1910.1025 – سرب
1910.1027 – کادمیوم
1910.1028 – بنزن
1910.1030 – عوامل بیماری‌زای خونی
1910.1044 – 1،2-دی برومو-3-کلروپروپان
1910.1045 – آکریلونیتریل
1910.1047 – اتیلن اکساید
1910.1048 – فرمالدئید
1910.1050 – متیلن دی آمین
1910.1051 – 1،3-بوتادین
1910.1052 – متیلن کلراید
1910.1450 – مواجهه شغلی با مواد شیمیایی در آزمایشگاه‌ها

استانداردهای استخدام در کشتی‌سازی (29 CFR 1915) که کارفرما را ملزم به تهیه PPE می­کند:

1915.12 – اقدامات احتیاطی و ترتیب آزمایش قبل از ورود به فضاهای محصور و بسته و سایر اتمسفرهای خطرناک
1915.13 – تمیز کردن و سایر کارهای سرد
1915.32 – حلال‌های تمیزکننده سمی
1915.34 – پاک‌کننده‌های مکانیکی رنگ
1915.35 – رنگ‌آمیزی
1915.51 – تهویه و حفاظت در جوشکاری، برش و حرارت‌دهی
1915.73 – حفاظت از دهانه‌ها و لبه‌های عرشه
1915.77 – سطوح کاری
1915.135 – ابزارهای بستن با نیروی باروت
1915.156 – حفاظت از پا
1915.157 – حفاظت از دست و بدن
1915.158 – تجهیزات نجات‌دهنده
1915.159 – سیستم‌های مهار سقوط شخصی

استانداردهای استخدام در کشتی‌سازی (29 CFR 1915) که کارفرما را ملزم به تهیه PPE  بدون هزینه می­کند:

1915.154 – حفاظت تنفسی
1915.1001 – آزبست

استانداردهای پایانه‌های دریایی (29 CFR 1917) که کارفرما را ملزم به تهیه PPE می­کند:

1917.22 – محموله خطرناک
1917.25 – گازهای ضدعفونی‌کننده، آفت‌کش‌ها، حشره‌کش‌ها و پسماندهای خطرناک
1917.26 – تسهیلات کمک‌های اولیه و نجات‌دهنده
1917.91 – حفاظت از چشم و صورت
1917.93 – حفاظت از سر
1917.95 – سایر اقدامات محافظتی
1917.126 – کرانه‌های رودخانه
1917.152 – جوشکاری، برش و حرارت‌دهی (کار گرم)
1917.154 – هوای فشرده

استانداردهای پایانه‌های دریایی (29 CFR 1917) که کارفرما را ملزم به تهیه PPE  بدون هزینه می­کند:

1917.92 – حفاظت تنفسی

استانداردهای باربرداری طولانی (29 CFR 1918) که کارفرما را ملزم به تهیه PPE می­کند:

1918.85 – عملیات محموله‌های کانتینری
1918.88 – عملیات چوب
1918.93 – اتمسفرها و مواد خطرناک
1918.94 – تهویه و شرایط جوی
1918.104 – حفاظت از پا
1918.105 – سایر اقدامات محافظتی

استانداردهای باربرداری طولانی (29 CFR 1918) که کارفرما را ملزم به تهیه PPE  بدون هزینه می­کند:

1918.102 – حفاظت تنفسی

استانداردهای ساختمان (29 CFR 1926) که کارفرما را ملزم به تهیه PPE می­کند:

1926.28 – تجهیزات حفاظت فردی
1926.52 – مواجهه با صدای شغلی
1926.57 – تهویه
1926.64 – مدیریت ایمنی فرآیند مواد شیمیایی بسیار خطرناک
1926.65 – عملیات پسماندهای خطرناک و واکنش اضطراری
1926.95 – معیارهای تجهیزات حفاظت فردی
1926.96 – حفاظت شغلی از پا
1926.100 – حفاظت از سر
1926.101 – حفاظت شنوایی
1926.102 – حفاظت از چشم و صورت
1926.104 – کمربندهای ایمنی، طناب‌های نجات و طناب‌های مهار
1926.105 – تورهای ایمنی
1926.106 – کار بر روی یا نزدیک آب
1926.250 – الزامات عمومی برای انبارش
1926.300 – الزامات عمومی (ابزارهای دستی و برقی)
1926.302 – ابزارهای دستی با نیروی برق
1926.304 – ابزارهای نجاری
1926.353 – تهویه و حفاظت در جوشکاری، برش و حرارت‌دهی
1926.354 – جوشکاری، برش و حرارت‌دهی در مسیر پوشش‌های نگهدارنده
1926.416 – الزامات عمومی (برق)
1926.451 – الزامات عمومی (داربست‌ها)
1926.453 – بالابرهای هوایی
1926.501 – وظیفه داشتن حفاظت در برابر سقوط
1926.502 – معیارها و روش‌های سیستم‌های حفاظت در برابر سقوط
1926.551 – هلیکوپترها
1926.701 – الزامات عمومی (ساخت و ساز بتنی و بنایی)
1926.760 – حفاظت در برابر سقوط (نصب فولاد)
1926.800 – ساخت و ساز زیرزمینی
1926.951 – ابزار و تجهیزات محافظ
1926.955 – خطوط هوایی
1926.1101 – آزبست

استانداردهای ساختمان (29 CFR 1926) که کارفرما را ملزم به تهیه PPE  بدون هزینه می­کند:

1926.60 – متیلن دی آمین
1926.62 – سرب
1926.103 – حفاظت تنفسی

سخن پایانی

امید است که این راهنما بتواند گامی مؤثر در جهت ارتقاء سطح آگاهی و ایمنی در محیط‌های کاری باشد. بهره‌گیری صحیح از تجهیزات حفاظت فردی و پیروی از استانداردهای معتبر، نقش حیاتی در کاهش حوادث و بیماری‌های شغلی ایفا می‌کند.

برای مشاهده سایر مطالب علمی در زمینه پایداری، سلامت، ایمنی و محیط زیست (Sustainability and EHS) و آشنایی با خدمات تخصصی شرکت مهندسی پایش سیستم مهر، عضو گروه کاسپین و دفتر سازمان جهانی ایمنی (WSO) در ایران، می‌توانید به صفحه وبلاگ شرکت مهندسی پایش سیستم مهر به آدرس زیر مراجعه فرمایید:

وبلاگ سایت پایش سیستم مهر

حقوق نشر و استفاده از محتوای این مقاله

تمامی محتوای این مقاله، اعم از متن، جداول، نمودارها، مثال‌های کاربردی و تحلیل‌های تخصصی، تحت حقوق نشر (Copyright) متعلق به شرکت مهندسی پایش سیستم مهر می‌باشد و بر اساس قوانین مالکیت فکری جمهوری اسلامی ایران و کنوانسیون‌های بین‌المللی حقوق مؤلف (Copyright) محافظت می‌شود. هر گونه کپی‌برداری، بازنشر، ترجمه، اقتباس، تغییر، ویرایش، فروش یا استفاده تجاری از مطالب این مقاله، به‌صورت کامل یا جزئی، در هر قالب و رسانه‌ای (چاپی، دیجیتال، صوتی، تصویری و غیره) بدون درج منبع معتبر و لینک مستقیم به وب‌سایت شرکت مهندسی پایش سیستم مهر به آدرس: 🔗 https://imsiran.ir/blog/ به‌شدت ممنوع بوده و پیگرد قانونی دارد.

شرایط مجاز استفاده از مطالب:

استفاده با ذکر منبع: در صورت تمایل به استفاده از مطالب این مقاله در وب‌سایت، گزارش، مقاله، پایان‌نامه، کتاب یا هر رسانه‌ای، باید ذکر منبع به‌صورت کامل و همراه با لینک فعال به آدرس فوق درج شود. مثال:

منبع: شرکت مهندسی پایش سیستم مهر – https://imsiran.ir/blog/

استفاده شخصی و غیرتجاری: مطالعه، ذخیره‌سازی و استفاده شخصی از مطالب برای مقاصد آموزشی و پژوهشی با ذکر منبع بلامانع است.

اشتراک‌گذاری در شبکه‌های اجتماعی: اشتراک‌گذاری لینک مقاله در شبکه‌های اجتماعی با ذکر منبع و نام شرکت مجاز می‌باشد.

برای کسب اطلاعات بیشتر درباره خدمات و پروژه‌های شرکت مهندسی پایش سیستم مهر، به وب‌سایت رسمی شرکت مراجعه فرمایید:

🔗 https://imsiran.ir/
🔗 https://imsiran.ir/project/
🔗 https://imsiran.ir/blog/

© کلیه حقوق مادی و معنوی این اثر متعلق به شرکت مهندسی پایش سیستم مهر می‌باشد.